Fachowy psycholog z Kraków. Sprawdzona pomoc psychologiczna w Krakowie.

Zachowanie

Wczesne wpływają na wrodzo- że dana osoba zachowuje się tak. jak doświadczenia > ne siły popędowe. się zachowuje, np. dzieli się swym śniada- w środowisku które powodują, niem. kradnie pieniądze, pomaga nauczycielowi, obgryza paznokcie. malnej, albo też do nienormalnej równowagi między siłami popędowymi, która pozostaje w funkcjonalnym związku z późniejszymi sposobami zachowania danej jednostki. Zgodnie z tym, każde obserwowane zachowanie, czy to normalne czy anormalne, uważa się jedynie za symptom równowagi lub nierównowagi wewnętrznych sił. Obserwowane zachowanie nie jest ważne samo w sobie, lecz jego znaczenie polega raczej na tym, że stanowi ono wskaźnik pewnej podstawowej, wewnętrznej trudności. Zgodnie z takim rozumowaniem, dochodzimy (przez analogię) do wniosku, że leczenie symptomów nie ma sensu. Musimy natomiast leczyć „prawdziwą” przyczynę zaburzenia, która – jak się zakłada – znajduje się wewnątrz organizmu.

Przedstawiony sposób myślenia doprowadził do stworzenia techniki terapeutycznej zwanej psychoanalizą, służącej do psychologicznego leczenia chorych psychicznie. Metoda ta jest intensywną, długotrwałą terapią, która dąży do przekonstruowania osobowości pacjenta w kierunku większej integracji i skuteczniejszych sposobów radżenia sobie z problemami życiowymi. Procedura stosowana w tej metodzie leczenia wymaga od pacjenta swobodnego mówienia o swych przeszłych doświadczeniach, a zwłaszcza o traumatycznych (tj. urazowych) doświadczeniach z wczesnego okresu życia. Procedurę tę nązwano swobodnym kojarzeniem, a terminem „psychoanaliza” określono zasady analizowania i interpretowania zarówno tego, co pacjent mówi i robi, jak i tego, czego nie mówi i nie robi. Podstawowe założenie psychoanalizy (przedstawione tu w sposób nieco zbyt uproszczony) głosi, że jeśli dana osoba potrafi uzyskać logiczny wgląd w naturę swych trudności, to osiągnie następnie właściwą równowagę wewnętrznych sił popędowych, co doprowadzi w rezultacie do bardziej zadowalającego przystosowania się do codziennych problemów. Innymi słowy – zachowanie tej osoby ulegnie zmianie.

Dopiero w ostatnich latach wykazano niektóre poważne braki freudowskiego modelu medycznego, jako użytecznego narzędzia zmiany zachowania. Jego najpoważniejszą wadą okazało się nadmierne rozszerzenie na naukę o zachowaniu analogii zaczerpniętych z medycyny.

W dawniejszych czasach zainteresowanie zachowaniem ludzkim skupiało się głównie, jeśli nie wyłącznie, na nieprzystosowawczych formach zachowania. Dopiero w końcu dziewiętnastego i na początku dwudziestego wieku naukowe bądania zachowań nie będących przejawem choroby zaczęto uznawać za działalność samą w sobie uzasadnioną i wartą zachodu. Po postępach, jakie poczyniono w badaniu zachowania niższych zwierząt, również zachowanie ludzkie zaczęto badać z większą ścisłością naukową.

Kontrolowane eksperymenty psychologiczne pozwoliły na sformułowanie 32 wielu prostych i szczegółowych praw zachowania, nie opartych na założę- niu mówiącym o wewnętrznych bytach jako przyczynach zachowania. Przeciwnie, zaczęto się koncentrować na naturalnych i obserwowalnych zdarzeniach zachodzących w środowisku, jako na prawdopodobnych przyczynach. Ponadto, użyteczne okazało się przyjęcie założenia, że zdarzenia te oddziałują na zachowanie bezpośrednio, a nie za pośrednictwem czynników wewnętrznych. Te różnice poglądów ilustruje tabela 2-2.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.