Fachowy psycholog z Kraków. Sprawdzona pomoc psychologiczna w Krakowie.

WPRAWA

Wskaźnikiem zdolności do uczenia się może być wprawa, jaką zdobywa osobnik w rezultacie kolejnego powtarzania określonej czynności lub podczas kolejnego uczenia się różnych czynności. Pogłębianie się wprawy w toku kolejnego powtarzania tej samej czynności jest szczególnym przypadkiem transferu, o którym najczęściej mówi się, wtedy gdy wprawa przenosi się z jednej czynności na wykonanie drugiej (patrz str. 218). Należy przypuszczać, że wraz z wiekiem wielkość transferu ulega zmianie. Jak dotychczas niewiele jest badań nie budzących zastrzeżeń metodycznych, które wskazywałyby, iż kształtowanie się transferu zależy od wieku osoby badanej. Najlepszej dokumentacji dostarczają eksperymenty nad wprawą występującą przy powtarzaniu tej samej czynności. Eksperymenty te najczęściej różnią się od badań nad zakresem pamięci czy szybkością uczenia się jedynie tym, że osoby badane nie miały uprzednio żadnego doświadczenia w zakresie badanej sprawności. W relacjowanych powyżej badaniach dotyczących zakresu pamięci i szybkości uczenia się brak było informacji na temat uprzednich doświadczeń osób badanych, a często i wyników uzyskiwanych przez nie w toku kolejnych powtórzeń. Taka sytuacja uniemożliwiała obliczenie przyrostu wprawy. Szczególnie cenne ze względu na omawianą zależność są prace Thorndike’a. W jednym z jego eksperymentów osoby badane uczyły się czynności, w zakresie których – zdaniem autora – nie miały żadnego uprzednio nabytego doświadczenia. Ćwiczyły się one w rysowaniu odcinków długości 7, 9, 11, 15 cm, z wyłączeniem kontroli wzrokowej. Przed przystąpieniem do badania nie stwierdzono różnicy pomiędzy liczbą popełnianych błędów u osób w wieku od 20 do 24 lat i powyżej 30 lat. Po 600 próbach wstępnych, dane uzyskane w następnych 60 próbach wykazały, że wskutek ćwiczenia grupa młodsza wiekiem rysując poprawnie 59% linii odniosła większą korzyść niż grupa starsza, która wykreśliła tylko 49%. Eksperyment, w którym 33 osoby praworęczne w wieku od 20 do 25 i ponad 35 lat ćwiczyły się w pisaniu lewą ręką w ciągu 15 godzin, pozwolił badaczowi stwierdzić, iż lepsze wyniki uzyskała grupa młodsza. Postęp w grupie młodszej wyraził się liczbą 57, starszej – 41. Thorndike badał również przyrost wprawy w ośmiu kolejnych 3-minutowych okresach przepisywania szeregu wyrazów bez związku za pomocą podanego klucza (np. zamiast a b c d … osoby badane miały napisać g t y r…). Badaniem objęto 270 osób w wieku od 20 do 24 lat, 25 do 34 oraz ponad 35 lat. Uzyskane wyniki przedstawia tabela 6.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.