Fachowy psycholog z Kraków. Sprawdzona pomoc psychologiczna w Krakowie.

Uczenie się szkolne

Hamilton (1929) stwierdził np. znaczną poprawę wyników w wyznaczaniu środka pręta długości 1 m w sytuacji, gdy po każdej reakcji w granicach dopuszczalnego błędu następował dźwięk dzwonka, będący sygnałem, że reakcja była prawidłowa. Poprawę tę odnotowano w stosunku do wyników uzyskiwanych w sytuacji, gdy dzwonka nie stosowano. Dzwonek nie zawierał żadnych informacji o kierunku błędu, sygnalizował jedynie pozytywną ocenę wykonanej czynności. Osoba badana dowiadywała się tylko, że jeśli popełniła błąd, to był on niewielki. Informacja ta nie mogła stanowić wystarczającej podstawy do precyzyjnej korekty czynności, była jednak uzupełnieniem w stosunku do tego, co osoba ucząca się wiedziała o swoich wynikach.

W dalszych badaniach stwierdzono, że pochodząca z zewmątrz informacja o wynikach wpływa podwyższająco na efekty uczenia się również i w tych sytuacjach, gdy nie zawiera ona treści nieznanych osobie uczącej się. Interesujące badania z tego zakresu przeprowadzili Reynolds i Adams (1953). Osoby badane ćwiczyły się w utrzymywaniu końca pręta w wyznaczonym (dobrze widocznym) miejscu tarczy obracającej się dookoła swej osi4. Czynność była kontrolowana za pomocą wzroku. Była to kontrola całkowicie pełna, osoba ucząca się stale obserwowała i oceniała zarówno swoje ruchy, jak i efekty. Jeśli jednak umawiano się z nią, że prawidłowe wykonanie będzie ponadto sygnalizowane z zewnątrz przez dźwięk dzwonka, i dźwięk ten rozlegał się, ilekroć osobie badanej udało się utrzymać koniec pręta w wyznaczonym miejscu tarczy, to osiągała ona wprawę znacznie szybciej niż w sytuacji, gdy nie stosowano sygnałów dźwiękowych.

Badacze zwracają uwagę na pozytywną rolę informacji o wynikach także w uczeniu się szkolnym, przytaczając obserwacje świadczące zarówno o podwyższaniu efektów’końcowych, jak i o wzroście zainteresowania uczniów, gdy dowiadują się oni o ocenach swoich osiągnięć (Szar- dakow, 1959). Rolę informowania o wynikach docenia się obecnie w pełni, co znajduje wyraz w nowych koncepcjach organizowania procesu uczenia się, między innymi w koncepcjach nauczania programowanego (Fleszne- rowa, 1965: Kupisiewicz, 1966: Smirnow, 1966: Cram, 1969).

Koncepcje te, jako dotyczące nauczania, nie mogą być w opracowaniu niniejszym omówione. Podkreślmy jednak, że zasługują one na specjalną uwagę, gdyż nawiązują, tak jak żadne inne, do podstawowych stwierdzeń psychologicznych w dziedzinie uczenia się. Pozytywna rola informacji o wynikach, obok roli wzmocnień, powtórzeń, indywidualnego tempa uczenia się i aktywizacji uczniów, jest w nich całkowicie respektowana.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.