Fachowy psycholog z Kraków. Sprawdzona pomoc psychologiczna w Krakowie.

Teoria postaci

Henie wybrała w tym celu z teorii postaci pewne zasady dotyczące percepcji i uczenia się. Teoria postaci głosi, że takie czynniki, jak podobieństwo, bliskość, homogeniczność (jednorodność), zamknięcie i relacja figura – tło odgrywają ważną rolę w organizacji percepcyjnej oraz w determinowaniu, czego dana jednostka się nauczy. Henie postawiła pytanie, czy zasady te mają też istotne znaczenie w odniesieniu do substytucji zadań. Opracowała więc opisane niżej eksperymenty, oparte na zasadach homogeniczności i bliskości.

Osobom badanym, rekrutującym się bez wyjątku spośród studentów college’u, dawano do rozwiązania serię pięciu jednorodnych zadań (rozwiązywanie labiryntów typu papier – ołówek) w następujących warunkach. Badanemu pozwolono ukończyć pierwsze trzy labirynty, przerwano mu rozwiązywanie czwartego labiryntu, następnie kończył piąty, po czym umożliwiano mu powrót do czwartego labiryntu, by mógł nadal pracować nad jego rozwiązaniem. Henie przewidywała, że badani podejmą pracę nad przerwanym zadaniem, ponieważ dwa ostatnie zadania, jako elementy homogenicznej serii labiryntów, nie odróżniają się od innych. Zadania czwarte i piąte nie tworzą zatem pary, o której można by powiedzieć, że istnieje między nią wzajemna komunikacja. Istotnie, prawie każdy badany w tej grupie podejmował ponownie pracę nad przerwanym zadaniem.

Posługując się analogicznym sposobem rozumowania, Henie przewidywała, że w serii heterogenicznej (różnorodnej), w której zadania czwarte i piąte były całkowicie odmienne od pierwszych trzech, do przerwanego zadania powinno powracać mniej badanych niż w serii homogenicznej. Przewidywanie to nie potwierdziło się. Gdy na przykład pierwsze trzy zadania polegały na układaniu wzorów mozaikowych, a zadania czwarte (przerwane) i piąte (ukończone) polegały na rozwiązywaniu łamigłówek, procent badanych podejmujących ponownie pracę nad przerwanym zadaniem był podobny jak w serii homogenicznej. Henie uznała, że błędne przewidywanie wyników drugiego eksperymentu anuluje pozorne potwierdzenie hipotezy przez pierwszy eksperyment, ponieważ oba te przewidywania zostały sformułowane na podstawie tych samych zasad.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.