Fachowy psycholog z Kraków. Sprawdzona pomoc psychologiczna w Krakowie.

Stosunek młodych do starszych

Stosunek przyjaźniany, chociaż w swym najistotniejszym ukształtowaniu raczej wyłącznie dwuosobowy, rozszerza się przecież z czasem na niezibyt liczne przyjaźniane kola, w których kultywowane mogą być wspólne idee ‚i zamierzenia. Wśród nich nie brak też idei społecznych. Różne społeczne utopie znajdują w takich kołach swoich admiratorów i zwolenników.

Rzeczą dość zrozumiałą i niejednokrotnie omawianą jest podnoszący się w tych warunkach bunt młodych przeciwko starszej generacji. Powstaje osławiona „walka pokoleń”. Ów moment fermentu jest bardzo ważny, gdyż różne nowe idee mogą wtedy być łatwo zaszczepione. Istnieje tendencja wytworzenia własnej ideologii, która poszukuje tworzywa do swoich konceptów.

Stosunek młodych do starszych nie jest jednak wyłącznie antagoni- styczny. Jest on raczej ambiwalentny. Młody człowiek przeciwstawia się jednym starszym wykazując opozycję jakby się żdawało dla samej satysfakcji przeciwstawiania się, a równocześnie w stosunku do drugich starszych wykazywać może daleko idącą uległość. Tu należy zjawisko adoracji, omawiane w podręcznikach psychologii dojrzewania 1, które wiąże młodych ludzi ze starszymi nieco osobnikami tej samej płci. Gdy chodzi specjalnie o stosunek tego rodzaju wiążący mężczyzn, bardziej utartym terminem jest „Eros”2. Taki stosunek zawsze wiąże się z tendencją do naśladownictwa. Umiłowany człowiek staje się wzorem, według którego młody człowiek stara się kształtować osobowość własną.

Nacisk społeczny nie żąda od dzieci i młodych, ażeby we wszystkim kopiowali dorosłych. Wiąże się to z faktem, iż takie naśladownictwo wymagałoby w konsekwencji przyznania młodym tych samych praw i przywilejów, które przysługują starszym, a dorosłe społeczeństwo przed tym zawsze się broni. Toteż uważa się za rzecz naturalną, iż ludzie rozwijający się w każdym wieku żyją według norm obowiązujących dla tego właśnie etapu rozwojowego. Klasy wieku nabierają w tych warunkach charakteru niejako swoistych klas społecznych, których granice nie powinny być przekraczane. Istnieje mniej lub więcej uświadomiony wzór osobowościowy obowiązujący dla tych różnych klas, W wieku dojrzewania wzorzec ten traci swoją jednoznaczność. Społeczeństwo nie jest jednolite co do tego, jakiego zachowania się ma żądać od dojrzewających. Żądania te są też niejednokrotnie sprzeczne. W pewnym stopniu zaczyna się młodych traktować jako już dorosłych i wymaga się od nich odpowiedniego zachowania się, równocześnie jednak widzi się niechętnie, gdy oni zaczynają postępować jak już zupełnie dorośli. Fakt ten przyczynia się niewątpliwie do niepewności i zamętu wewnętrznego charakteryzującego’ wewnętrzną postawę wielu dojrzewających. W miarę jednak postępu lat dojrzewający przechodzi coraz hardziej do klasy „młodych dorosłych”, których społeczeństwo dojrzałe godzi się traktować już na płaszczyźnie względnej równości.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.