Fachowy psycholog z Kraków. Sprawdzona pomoc psychologiczna w Krakowie.

Rozwojowe zmiany występujące u noworodka

Sposób siadania niemowlęcia różni się jednak zasadniczo od sposobu, w jaki siadają dzieci starsze i ludzie dorośli. Gdy dziecko chce usiąść, a nie ma się czego przytrzymać, przewraca się najpierw na brzuszek, a dopiera później, przy wydatnej pomocy kończyn górnych, opiera się na kolanach i dźwiga swój tułów do góry. Utrzymać się przez 10 -15 minut w pozycji siedzącej przy wyprostowanym tułowiu może dziecko dopiero ok. 9-10 mies.ż. Mniej więcej w tym samym okresie dziecko unosi swoje ciało do pozycji stojącej, a trzymane za obydwie ręce zaczyna stawiać pierwsze kroki.

Możliwość chodzenia związana jest bardzo ściśle z utrzymaniem przez dłuższy czas postawy pionowej, co z kolei uzależnione jest od tonusu mięśni grzbietu i kończyn dolnych. Z tego względu lokomocję trudno całkowicie oddzielić od zmian zachodzących w postawie ciała dziecka. Odpowiednie napięcie mięśniowe poszczególnych grup mięśni pojawia się jednak później niż aktywność motoryczna. Dlatego też niemowlę szybciej uczy się raczkować niż chodzić, przy raczkowaniu bowiem tułów dziecka ułożony jest poziomo, co nie wymaga tak silnego tonusu mięśni grzbietu i kończyn dolnych, jak pozycja pionowa. Istnieje jeszcze druga przyczyna, dla której raczkowanie wyprzedza na wiele tygodni chód u dziecka: jest nią niejednoczesny rozwój sprawności kończyn górnych i dolnych: kończyny górne wyprzedzają bowiem w procesie rozwojowym kończyny dolne zgodnie z prawem następstwa cefalokaudalnego. Dlatego to w okresie pełzania, które pojawia się już ok. 6 mies.ż. -a więc poprzedza raczkowanie – dziecko posuwa się naprzód głównie dzięki czynnościom górnych kończyn, których siła mięśniowa jest względnie duża. W czasie pełzania nogi odgrywają jedynie rolę pomocniczą.

Rozwojowe zmiany w postawie ciała i lokomocji wykazują u poszczególnych niemowląt duże różnice indywidualne. Różne jest nie tylko ogólne tempo rozwoju ruchowego dzieci, zestrojone w mniejszym lub większym stopniu z całokształtem ich rozwoju psychicznego, lecz różne bywają także poszczególne etapy tego rozwoju oraz ich wzajemny do siebie stosunek.

Tabela 5 ukazuje przeciętny wiek występowania poszczególnych etapów rozwoju ruchowego u niemowląt polskich. Została ona opracowana przez M. Zdańską-Brincken i N. Wolańskiego (1967) na podstawie badań podłużnych 212 dzieci warszawskich, wychowywanych wyłącznie w rodzinie bądź też w żłobkach dziennych. Niemowlęta badano w odstępach miesięcznych aż do okresu, w którym zaczęły samodzielnie chodzić.

Dziecko, które ukończyło 12 mieś., potrafi szybko i sprawnie czołgać się, łatwo wstaje, siada z postawy stojącej, chodzi przytrzymując się przedmiotów lub też ręki dorosłego, a także stawia samodzielnie kroki. Mając 13 -14 mieś. dziecko zazwyczaj chodzi już bez oparcia i bez pomocy dorosłego, jakkolwiek nie jest to jeszcze w pełni sprawny i/ wyćwiczony sposób lokomocji.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.