Fachowy psycholog z Kraków. Sprawdzona pomoc psychologiczna w Krakowie.

ROZWÓJ WOLI W OKRESIE DORASTANIA CZ. II

Nieco inaczej zapatruje się na tę sprawę szkoła Alfreda Adlera (Baley, 1932, s. 120). Wyróżnia ona wśród dojrzewających dwa typy. Pierwszy, częściej spotykany wśród chłopców, odznacza się dzikim, gwałtownym i krnąbrnym zachowaniem się. Przyczyną tego rodzaju objawów jest w gruncie rzeczy nie siła, lecz poczucie własnej „mniejszej wartości”, drzemiące rzekomo w duszy każdego człowieka, a spotęgowane w tym okresie dolegliwościami związanymi z dojrzewaniem fizjologicznym, niezręcznością ruchową, dysproporcją cielesną. Za pomocą fanfaronady i arogancji chłopiec usiłuje zamaskować swoją słabość i niepewność, stwarzając sztuczne pozory siły i pewności. Typ drugi, spotykany najczęściej wśród dziewcząt, nie potrafi zdobyć się na kompensację własnej niemocy i w rezultacie staje się cichy, poważny, nieśmiały i zamknięty w sobie.

Obydwa te stanowiska, aczkolwiek różniące się w interpretacji zjawiska przekory, są zgodne w zasadzie co do jego źródła, widząc je wyłącznie w dojrzewaniu płciowym. Przekora’-zdaniem jednych i drugich autorów – nie znika szybko, lecz stopniowo zmienia swe formy. W późniejszym stadium występuje w sferze czynności intelektualnych, jako wyraźna skłonność do polemik i sporów, przeciwstawiania się każdemu twierdzeniu i przekonaniu wyrażonemu przez innych.

Zagadnieniem negatywizmu zajmował się w naszych czasach psycholog radziecki, P. M. Jakobson. W jego pracy badawczej dotyczącej uczuć dzieci i młodzieży w początkowej fazie dorastania (1961, s. 169 – 181) badaniem objętych zostało 48 dzieci w wieku od 10 do 15 lat z kl. IV, VI i VII. Najważniejsza część badań polegała na obserwacji reakcji uczniów na różne sytuacje życiowe, przedstawione na 20 obrazkach.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.