Fachowy psycholog z Kraków. Sprawdzona pomoc psychologiczna w Krakowie.

REAKCJE ODROCZONE CZ. II

Następujące z wiekiem dzieci wydłużanie się okresu odroczenia jest bardzo znaczne: podczas gdy u dzieci najmłodszych maksymalne odroczenie trwa niewiele sekund lub minut, to u dzieci starszych i osób dorosłych jest ono wymierne – zależnie od wieku, właściwości indywidualnych osobnika i różnorodnych okoliczności – w godzinach, dniach, miesiącach, latach, a niekiedy jego wielkość jest praktycznie nieograniczona.

Drugą cechą znamienną rozwoju w dziedzinie reakcji odroczonych jest ich zakres. Początkowo dziecko potrafi odroczyć tylko jedną reakcję (znaleźć to, co zostało ukryte w jednym pomieszczeniu), później dwie i stopniowo coraz większą ich liczbę. Charakterystyczne jest to, że wcześniej wzrasta maksymalna długość okresu odroczenia, a dopiero później liczba reakcji, przy czym długość okresu odroczenia wzrasta nadal. Dane dobrze ilustrujące tę zależność (choć nie mają one charakteru norm rozwojowych) podała Biihler (1933) w wyniku badań dzieci od 1 do 6 lat (tabela 2).

Oprócz wskaźników bezpośrednich autorka posługiwała się iloczynem liczby określającej długość odroczenia i liczby odraczanych reakcji (AB), który można traktować jako pojedynczy wskaźnik obrazujący wzrastające z wiekiem możliwości dzieci. Zwraca uwagę skokowość zachodzących zmian, szczególnie duża różnica między wynikami dzieci w drugim i trzecim roku życia.

Innym wskaźnikiem reakcji odroczonych jest trafność wyborów przy stałym okresie odroczenia i zachowaniu jako niezmiennych pozostałych warunków eksperymentu. I w tym zakresie stwierdzono wyraźne prawidłowości rozwojowe. Obrazują je dane uzyskane przez Babską (1963) w obszernych badaniach nad dziećmi w wieku od 1 do 5 lat (tabela 3).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.