Fachowy psycholog z Kraków. Sprawdzona pomoc psychologiczna w Krakowie.

Personifikacje

Personifikacja jest wyobrażeniem, jakie dana jednostka ma o sobie lub o kimś innym. Jest to zespół uczuć, postaw i przekonań, których źródłem są doświadczenia związane z zaspokajaniem potrzeb i z lękiem. Na przykład niemowlę tworzy personifikację dobrej matki w wyniku tego, że matka je karmi i opiekuje się nim. Każda relacja interpersonalna przynosząca zadowolenie zwykle przyczynia się do wytworzenia pozytywnego obrazu osoby, dzięki której osiąga się to zadowolenie. Z drugiej strony personifikacja złej matki kształtuje się u niemowlęcia pod wpływem takich doświadczeń z nią, które wzbudzają lęk. Ta „przykra” matka zostaje upersonifikowana jako zła matka. W końcu te dwie personifikacje matki, a także wszelkie inne, jakie mogły się ukształtować (np. matka uwodzicielska czy matka nadmiernie opiekuńcza), łączą się razem tworząc personifikację złożoną.

Te wyobrażenia, tkwiące w naszych umysłach, rzadko są dokładnymi podobiznami ludzi, do których się odnoszą. Są one wytwarzane przede wszystkim w celu radzenia sobie z ludźmi w dość specyficznych sytuacjach interpersonalnych, lecz raz ukształtowane zwykle utrzymują się i wpływają na nasze postawy wobec innych ludzi. Tak więc osoba, która personifikuje sobie swego ojca jako nikczemnego i despotycznego mężczyznę, może dokonać projekcji tej personifikacji na innych starszych mężczyzn, na przykład nauczycieli, policjantów i pracodawców. W rezultacie coś, co we wczesnym okresie życia służy redukowaniu lęku, w późniejszym życiu może zakłócać stosunki interpersonalne. Te naładowane lękiem wyobrażenia zniekształcają pojęcia danej osoby o ludziach ważnych dla niej w obecnej chwili. Personifikacje siebie samego, takie jak „dobre ja” i „złe ja”, podlegają tym samym prawom co personifikacje innych osób. Personifikacja w postaci „dobrego ja” jest wynikiem doświadczeń interpersonalnych o charakterze nagradzającym, personifikacja w formie „złego ja” wywodzi się z sytuacji wzbudzających lęk. Podobnie jak personifikacje innych ludzi, także personifikacje samego siebie przeszkadzają w obiektywnej ocenie własnej osoby.

Personifikacje wspólne dla wielu ludzi noszą nazwę stereotypów. Są to przekonania zweryfikowane przez consensus, czyli powszechnie akceptowane przez członków danego społeczeństwa i przekazywane z pokolenia na pokolenie. Przykłady stereotypów rozpowszechnionych w naszej kulturze to roztargniony profesor, nie przestrzegający konwenansów artysta i praktyczny człowiek interesu.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.