Fachowy psycholog z Kraków. Sprawdzona pomoc psychologiczna w Krakowie.

Organizowanie nauczania – dalszy opis

Szeroko rozpowszechnione nadużywanie uczenia się łańcuchów ruchowych i słownych Jest ważne, aby poświęcić wiele uwagi organizowaniu warunków do uczenia się łańcuchów reakcji. Wśród metod dydaktycznych powszechnie stosowanych w szkołach, prawdopodobnie najbardziej nadużywane jest uczenie się łańcuchów słownych. Problem polega na tym, że chociaż uzasadnione jest traktowanie niektórych zadań z zakresu uczenia się jako wymagających jedynie prostego kojarzenia, to jednak nie dotyczy to wszystkich zadań. Błąd zaś połega na tym, że wiele zadań, które niewątpliwie wymagają uczenia się materiału ze zrozumieniem, często jest organizowanych w taki sposób, że uczniowie uczą się tego materiału mechanicznie, jak gdyby był to szereg przypadkowo powiązanych ze sobą ogniw łańcucha.

Licznych i często spotykanych przykładów tego „nadużycia” nie trzeba daleko szukać. Uczenie dzieci by wstawały z miejsc, gdy osoba dorosła wchodzi do klasy, często przeprowadza się tak, jak gdyby był to pozbawiony w gruncie rzeczy sensu łańcuch reakcji ruchowych. Podobnie jest ze sporządzaniem wykresów zdań. Do innych łatwo przychodzących na myśl przykładów można zaliczyć uczenie dzieci „czytania” słów, które z niczym im się sensownie nie kojarzą, polecanie uczniom, aby „stosowali reguły” w celu uzyskania „właściwej” odpowiedzi przy wykonywaniu długiego dzielenie lub mnożenia, rozwiązywaniu chemicznych równań lub zadań z fizyki, bądź przy redukowaniu ułamków właściwych. Nauczanie ?organizowane tak, że skłania uczniów do zapamiętywania definicji takich jak /.wartościowość jest to zdolność danego pierwiastka do tworzenia związków”, stanowi przykład „nadużycia” polegającego na tym, że po- 1 tencjalnie sensownych łańcuchów słownych uczniowie uczą się w sposób 164 mechaniczny.

Łańcuchy ruchowe i słowne są niezbędnymi elementami naszego uczenia się

Jednakże zastosowanie ich nasuwa najmniej wątpliwości wtedy, gdy sposób zorganizowania i treść przyswajanego materiału mają charakter arbitralny, lub gdy chodzi o solidne wyuczenie się („przeuczenie”) materiału w celu przechowania go w pamięci i natychmiastowego odtworzenia. Arbitralność jednak jest pojęciem względnym. Aczkolwiek tylko niewielka część tego, czego dzieci uczą się w szkole, ma charakter całkowicie arbitralny (tzn. jest pozbawiona wszelkich związków logicznych z innymi przyswajanymi materiałami), to jednak wiele materiałów jest w jakimś stopniu arbitralnych pod względem sposobu zorganizowania i treści. Nazwiska ludzi, nazwy miejsc, rzeczy, zdarzeń, symboli itd. są względnie arbitralne. Zwykle materiał faktyczny tego rodzaju jest ważny dlatego, że umożliwia uczniom wykonywanie innych, bardziej złożonych i bardziej sensownych prac z zakresu uczenia się – na przykład rozwiązywanie zadań.

Uczeń często musi odtwarzać płynnie, od początku do końca, łańcuchy reakcji słownych lub ruchowych o różnym stopniu sensowności, o różnej długości i złożoności. Łańcuchy te mogą zawierać materiał, który jest albo stosunkowo arbitralny, albo też bogaty w potencjalne znaczenie. Ważne jest to, aby uczeń w razie potrzeby potrafił przypomnieć sobie niezbędne łańcuchy reakcji i wykonać je bez wahania. Rzucenie piłki do kosza podczas meczu koszykówki jest przykładem łańcucha ruchowego, który musi być przypomniany i wykonany bez wahania, jako część bardziej złożonego i sensownego zadania. Możność szybkiego przypomnienia sobie, że po literze c następuje litera d, jest niezbędna do sprawnego posługiwania się słownikami i encyklopediami. Stwierdzenie: „Dwadzieścia pięć dzielone przez pięć równa się pięć” jest przykładem łańcucha słownego, który musi być odtwarzany z pamięci, jeśli rozwiązywanie zadań ma być procesem przebiegającym sprawnie.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.