Fachowy psycholog z Kraków. Sprawdzona pomoc psychologiczna w Krakowie.

Ojciec i matka dziecka chorego na białaczkę

Oboje rodzice nie chcą być rodzicami. To lakoniczne stwierdzenie ujawnia się w sposobie, w jaki rodzice przeżywają chorobę dziecka. Zarówno ojciec, jak i matka ujawniają chęć rezygnacji z odpowiedzialności i troski o własną rodzinę, chcieliby być małymi dziećmi, które są beztroskie i doświadczają opieki.

Ojciec stał się bardziej nerwowy („większa nerwowość, napięcie”), ma poczucie bezradności w sprawach finansowych, lęka się przyszłości („chciałbym przestać się bać przyszłości”) i o własne zdrowie („nie chciałbym nigdy być chory”). Szuka wsparcia u kolegów, z którymi spędza czas przy alkoholu („nie zrezygnował z chodzenia na piwo”).

Matka uważa, że nie zasługuje na szczęście („nic nie może mnie dobrego spotkać”), lęka się nawrotu choroby i śmierci dziecka („nikt nie wie, że lękam się najgorszego”). Lęk jest tym większy, że czuje się winna choroby („czasem obwiniam się za chorobę dziecka”). Zarzut ten spotyka ją także ze strony męża („mój mąż myśli, że ja jestem winna choroby syna”). W relacjach małżeńskich „pogorszyło się”. Żona ma świadomość zaburzonej komunikacji („trzeba częściej rozmawiać”), zarzuca mężowi zamknięcie w sobie i niezdolność do dawania miłości. Mąż natomiast zarzuca żonie niedostępność w kontaktach i lęk przed otoczeniem, które żona postrzega jako nieprzyjazne. Dzieci pragną, by rodzice przestali się kłócić („żeby nie kłócili się”).

Również dziecko zdrowe przeżywa lęk przed śmiercią („często boję się śmierci”). Jednocześnie czuje się winne za złe zachowanie wobec chorego rodzeństwa. Spowodowane jest ono zazdrością o uczucia rodziców, którzy więcej uczucia okazują właśnie jemu („najwięcej kocha brata”). Po chorobie dziecka pogorszyły się wyraźnie warunki materialne, a wsparcie, zarówno materialne jak i psychicze, okazywane rodzinie jest małe.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.