Fachowy psycholog z Kraków. Sprawdzona pomoc psychologiczna w Krakowie.

MOTYWY DZIAŁANIA DZIECKA W SZKOLE CZ. II

W okresie rozpoczynania nauki i w pierwszej fazie młodszego wieku szkolnego dzieci cechuje – jak już mówiliśmy-ogólna motywacja do uczenia się, tj. do realizacji tej cenionej przez otoczenie, a w zasadzie nowej dla dziecka działalności. Włączenie się w tę działalność daje dziecku poczucie poważniejszej pozycji społecznej i wpływa pobudzająco na jego aktywność. Stopniowo jednak, w miarę przechodzenia w uczeniu się do konkretnych zadań (czytanie, pisanie, liczenie itd.), różnicują się motywy szczegółowe pobudzające do wykonywania tych zadań. Jednocześnie osiągnięcia dziecka w dziedzinie rozwoju umysłowego i społecznego rozszerzają jego kontakt z rzeczywistością: przedmiotami, zjawiskami i otoczeniem społecznym, co rzutuje na wszystkie procesy motywacyjne. Motywacja dzieci nie tylko pogłębia się, ale i wydatnie zwiększa się jej zasięg przez to, że dotyczyć zaczyna coraz szerszych kręgów rzeczywistości i coraz bardziej zróżnicowanych torów działania (por. rozdział IX, D).

Motywacja dziecka szkolnego zmienia się też w kierunku coraz wyraźniejszego panowania nad elementarnymi pobudkami bezpośrednimi i do kierowania swoim zachowaniem się zgodnie z postawionymi celami i świadomymi dążeniami. W miarę rozwoju osobowości takie dowolne motywy- najwyższe w hierarchicznej strukturze osobowości-stają się dominujące i coraz bardziej trwałe, przekształcając się z kolei w bezpośrednio czynne i pobudzające potrzeby wyższego rzędu. Kształtująca się w tym kierunku struktura osobowości osiąga drugi stopień rozwoju, który cechuje się z jednej strony potrzebami wyższego rzędu, a z drugiej tym, iż coraz większą rolę w motywacji do działania odgrywać zaczynają prze konania. Nadają one specyficzny kierunek rozwojowi osobowości. Stwierdzone zostało w badaniach psychologicznych, iż przeobrażenia te. dokonują się w znacznej grupie dzieci w młodszym wieku szkolnym: do okresu dorastania ok. 50% dzieci posiada już osobowość o określonym kierunku rozwoju (Nejmark, 1971, s. 95 – 96).

Jakkolwiek podstawową działalnością dzieci w młodszym wieku szkolnym, jest uczenie się i najczęściej w związku z nim bada się przeobrażenia zachodzące w ich motywacji (IX, D, 4, b), to jednak stanowi to tylko jeden z aspektów rozwoju i kształtowania się złożonych zjawisk sfery motywacyjnej. Ukierunkowanie osobowości dzieci nadają bowiem także doświadczenia i działalność rozwijana przez nie i w innych dziedzinach. Liczne bowiem strony rzeczywistości otwierają się przed dzieckiem szkolnym, przyciągając i wywołując jego aktywność, w której zaczynają się kształtować zainteresowania, postawy, systemy norm moralnych, wzbogacające strukturę jego osobowości.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.