Fachowy psycholog z Kraków. Sprawdzona pomoc psychologiczna w Krakowie.

Hamowanie retroaktywne jako model procesu zapominania

Kilku autorów wykazało, że wraz ze wzrostem wieku osób badanych od lat 8 do 16 zmniejsza się stopień hamowania retroaktywnego (Lahey, 1937, Wardanian, 1968). Jednakże Gladis i Braun (1958), dzieląc osoby badane na grupy w zależności od wieku (od 20 do 29, 40 do 49 i 60 do 72 lat życia), nie stwierdzili korelacji pomiędzy wiekiem a stcpniem zapamiętania materiału początkowego.

Próbowano również zbadać zależność hamowania retroaktywnego od ilorazu inteligencji. W tym celu osoby badane podzielono na trzy grupy ze względu na ten czynnik (I. I. poniżej 95, 95 – 105 i powyżej 105) i stwierdzono, że hamowanie retroaktywne było tym mniejsze, im wyższy był iloraz inteligencji.

Hamowanie retroaktywne jako módel procesu zapominania, budzi żywe zainteresowanie specjalistów z różnych dziedzin wiedzy. Badania nad tym zjawiskiem prowadzi się więc nie tylko nad osobami zdrowymi, jak można było wnioskować na podstawie wyżej przedstawionych danych, lecz i nad osobami z uszkodzeniami mózgu oraz na zwierzętach. Badania przeprowadzone przez psychoneurologów (Łuria 1970: Kijaszczenko, 1968) wskazują, że hamowanie retroaktywne jest główną przyczyną naruszenia funkcji mnestycznych. Osłabienie odporności na interferencję wywołaną wykonywaniem czynności interpolowanej jest szczególnie diagnostycznym, a niekiedy jedynym symptomem zaburzenia pamięci.

Spośród licznych badań prowadzonych na zwierzętach (Albert, 1966a, 1966b: Burns, 1954: McGaugh, 1968, 1968a, 1969: Olds 1958: Ransmeier i Gerard, 1954) na szczególną uwagę, ze względu na omawianą problematykę, zasługują badania prowadzone w zakresie elektrofizjologii (Burns, 1954: Sokołow, 1970). Sokołow, odbierając potencjały z komórki nerwowej okolicy wzrokowej (17 pole u królika), stwierdził, że potencjały wywołane działaniem bodźca wzrokowego zostają zaburzone przez działanie bodźca słuchowego. Wpływ, jaki wywiera ten niespecyficzny bodziec, jest jednak krótkotrwały i przy kilkakrotnym stosowaniu obu bodźców, bodziec słuchowy przestaje wpływać na obraz potencjałów odbieranych z danej komórki wzrokowej. Badania Sokołowa popierają dane uzyskane przez Budohoską (1967).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.