Fachowy psycholog z Kraków. Sprawdzona pomoc psychologiczna w Krakowie.

GŁÓWNE ROLE SPOŁECZNE

Funkcjonaliści wskazują na dwie główne role społeczne związane ze zdrowiem i chorobą: rolę chorego i rolę lekarza. Rola chorego wiąże się z oczekiwaniami, które na skutek choroby dopuszczają zachowania odmienne od typowych. Odgrywanie roli chorego pozwala jednostce uniknąć jej zwykłych obowiązków, a także obdarzają pewnymi przywilejami (Parsons, 1951). Usprawiedliwia, na przykład nieobecność w pracy lub szkole. Ogólnie rzecz biorąc, ludzi nie obarcza się odpowiedzialnością za to, że są chorzy, jakkolwiek oczekuje się od nich woli wyzdrowienia i podjęcia starań o uzyskanie odpowiedniej pomocy, zazwyczaj lekarskiej.

Krytycy funkcjonalistycznego podejścia do medycyny (np. Arluke i in., 1979) twierdzą, że uwzględnia ono raczej ciężkie i przewlekłe dolegliwości i związany z nimi proces dostosowywania ról niż bardziej powszechne i częstsze doświadczenia krótkotrwałych chorób. Poza tym, podejście to koncentruje się bardziej na kwestii leczenia niż zapobiegania i zbyt wiele uwagi poświęca potrzebie opieki specjalistycznej w porównaniu z innymi sposobami radzenia sobie z chorobą (np. lekceważenie jej i prowadzenie dotychczasowego trybu życia). Wreszcie krytycy podejścia funkcjonalistycznego wskazują, że pewne schorzenia (np. AIDS) mają charakter społeczny niezależnie od tego, czy chorzy szukają opieki medycznej czy nie.

Rola lekarza jest drugą główną rolą w ujęciu funkcjonalistów. Rola chorego grana przez pacjenta zakłada istnienie roli komplementarnej (patrz rozdz. 4), czyli roli lekarza, który zapewnia potrzebną opiekę medyczną. Zdaniem funkcjonalistów normy kulturowe, które każą chorym ludziom szukać opieki specjalistycznej, nadają lekarzom pewną władzą nad pacjentami. Pogląd ten w większym stopniu odnosi się do lekarzy diagnostów, a w mniejszym do tych, którzy zajmują się promocją zdrowia (np. medycyną holistyczną), gdzie za korzystniejsze uważa się bardziej partnerskie stosunki.

Lekarzy również obowiązują pewne normy. Powinni oni traktować pacjentów z szacunkiem i zachować w tajemnicy wszystkie informacje uzyskane w trakcie leczenia: nie wszyscy jednak tak postępują. O ile tego pierwszego wymagania nie da się zagwarantować, o tyle obowiązek przestrzegania tajemnicy lekarskiej jest zapisany w prawie (z nielicznymi wyjątkami, np. ostatnio lekarze, podobnie jak pielęgniarki i nauczyciele, zostali zobowiązani do informowania policji w przypadku podejrzenia o seksualne wykorzystywanie dzieci).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.