Fachowy psycholog z Kraków. Sprawdzona pomoc psychologiczna w Krakowie.

Doświadczenia płynące z nauczania

Z reguł narastającego opóźnienia i zmieniających się warunków sprzężenia zwrotnego mogą wynikać pewne wnioski na użytek nauczania, zbieżne z przekonaniem Brunera o tym, iż w miarę postępów w uczeniu się dochodzimy do punktu, w którym lepiej jest przejść od nagród zewnętrznych do wewnętrznych, a także do punktu, w którym nagroda natychmiastowa powinna zostać zastąpiona odroczoną19. Wynika stąd, że właściwe ćwiczenie musi być zorganizowane z zapewnieniem właściwych uwarunkowań wzmocnienia, tak by: 1) charakter tego, co stanowi wzmocnienie pozytywne dla jednostki zmienił się (rozdział 8.) z typu pierwotnego, konkretnego i wewnętrznego lub zewnętrznego na typ wtórny, niekonkretny i wewnętrzny, 2) nagrody odroczone miały większy potencjał wzmacniający niż nagrody natychmiastowe. Z punktu widzenia nauczyciela wnioski te wymagają takiej wiedzy o właściwościach wzmocnień i kar, by można było stosować je w sposób należyty. Nauczanie powinno być zorganizowane tak, by uczniowie wykryli, że dążenie do bardziej odległych, i być może bardziej użytecznych w sensie edukacyjnym, celów umożliwia uzyskiwanie większych nagród niż dążenie do celów mniejszych i bardziej natychmiastowych.

I wreszcie, wnioski te sugerują, iż nauczanie powinno być zorganizowane tak, by doświadczenia wzmacniające zbiegały się i potęgowały rozwijającą się zdolność jednostki do interpretowania świata z punktu widzenia drugiego człowieka. Niekiedy proces ten określa się jako stawanie się skoncentrowanym na innych lub na grupie zamiast pozostawania skoncentrowanym na sobie. Musimy jednak pamiętać o jednej ważnej rzeczy – o tym mianowicie, że niezależnie od tego, jak proces ten nazwiemy, niezbędne są odpowiednie ćwiczenia, aby spowodować jego wystąpienie. Krótko mówiąc, ćwiczenia takie muszą dostarczać uczniowi informacji zwrotnych, iż zachowanie skoncentrowane na innych (czyli troszczenie się o innych) jest potencjalnie bardziej nagradzające niż zachowanie skoncentrowane na sobie (troszczenie się jedynie o samego siebie). W jakiś sposób musi się stać bardziej nagradzające dla jednostki takie zachowanie, które przynajmniej od czasu do czasu przyczynia się do dobrobytu, wolności i godności innych, a nie tylko jej samej. Owo dorastanie do dojrzałości jest treścią takich książek – by wymienić tylko kilka – jak: Poza wolnością i godnością (Skinner, 1970), Toward a Psychology of Being (Maslow, 1968), On Becoming a Person (Rogers, 1961), W poszukiwaniu teorii nauczania (Bruner, 1974), Childhood and Society (Brikson, 1950) i Morał Education in the Schools (Kohlberg, 1966).

Obecnie jesteśmy już przygotowani do rozpatrzenia różnych rodzajów metod nauczania, które możemy wykorzystać do zorganizowania takiego nauczania, które uwzględniałoby jak największą liczbę omówionych poprzednio wniosków. By zadanie to ułatwić, nasze założenie i twierdzenia (reguły) oraz wynikające z nich implikacje na użytek nauczania zebrałem w jedną całość, przedstawioną w tabeli 12-1. Już nawet pobieżne przestudiowanie tabeli w sposób oczywisty wykazuje, że choć nasza teoria jest jedynie grubym przybliżeniem do tego wszystkiego, co musi zachodzić między nauczycielami a uczniami, to przynajmniej dostarcza nam czegoś więcej niż ów „goły epiryzm”, o którym mówił Patrick Supes (1974). Równie istotne jest i to, że stanowi ona pewien przewodnik, którym możemy się kierować przy ocenie naszych wysiłków edukacyjnych i przy doskonaleniu naszej pracy. O tym aspekcie teorii nauczania dowiemy się nieco

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.