Fachowy psycholog z Kraków. Sprawdzona pomoc psychologiczna w Krakowie.

Długość przerw między uczeniem się kolejnych materiałów

We wszystkich badaniach dotyczących pamięci obserwuje się nasilanie procesu zapominania wraz z upływem czasu. Przypuszczano więc, że w eksperymentach nad hamowaniem retroaktywnym stopień zapamiętania materiału początkowego będzie się z czasem pogarszał. Badanie tej zależności dało jednak wyniki niejasne i bardzo często ze sobą sprzeczne. Powodem takiego stanu rzeczy są trudności metodologiczne. Prowadząc badania, w których obserwuje się wpływ czasu na zapamiętanie czynności początkowej, eksperymentator musi brać pod uwagę trzy odcinki czasu: 1) od zakończenia czynności A do rozpoczęcia czynności B: 2) od zakończenia czynności B do rozpoczęcia pomiaru efektów czynności A: 3) od zakończenia czynności A do rozpoczęcia pomiaru efektów czynności A. Należy przy tym nadmienić, iż nie można zmieniać długości jednego z interwałów nie naruszając długości innych. Tak np. zmieniając odległość czasową między zakończeniem czynności A a rozpoczęciem czynności B, zmienia się tym samym czas między zakończeniem czynności B a pomiarem efektów lub między zakończeniem czynności A a pomiarem efektów. Podobne skutki powoduje zmiana każdego z trzech interwałów. Pomimo że fakt ten utrudnia w poważnym stopniu uzyskanie jednoznacznych wyników, Svensen (1943) próbował podsumować osiągnięte dotychczas wyniki. Wydaje się jednak, że wyniki badań eksperymentalnych prowadzonych w laboratoriach psychologicznych nie dawały wystarczających podstaw do sformułowanej przez niego prawidłowości, zgodnie z którą uczenie się materiału interpolowanego bezpośrednio po wyuczeniu się materiału początkowego lub przed samym pomiarem jego zapamiętania wywołuje większy stopień hamowania retroaktywnego niż uczenie się materiału interpolowanego w jakimkolwiek odcinku czasowym przerwy. W wielu pracach psychologicznych poświęconych omawianym zagadnieniom, przeprowadzonych po 1941 roku, próbowano zweryfikować pogląd wyrażony przez Svensena (Archer i Underwood, 1951: Briggs, 1954: Dees i Marder, 1957: Nevton i Wickens, 1956: Meada, 1951: Peterson, 1957: Postman i Alper, 1946). Uzyskane w nich wyniki nie tylko nie potwierdzają tej hipotezy, lecz nie dają w ogóle podstawy do formułowania jakichkolwiek uogólnień.

Na uwagę zasługuje jednak eksperyment przeprowadzony przez War- danian (1968), który podyktowany był chęcią wykorzystania uzyskanych danych w warunkach szkolnych przy ustalaniu długości przerw między poszczególnymi lekcjami. Eksperyment przeprowadzono w kilku równostcsując następujące odległości czasowe między czynnością początkową a interpolowaną: 5, 10, 15, 20 minut. Dla ilustracji uzyskanych danych przedstawimy wyniki uzyskane w klasach II i VIII (tabela 28).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.