Fachowy psycholog z Kraków. Sprawdzona pomoc psychologiczna w Krakowie.

Awersja względem osobników płci odmiennej

Zjawisko awersji może być traktowane dwojako. Bądź jako stadium przejściowe w kontaktach obu płci, występujące we wczesnym dorastaniu, bądź jako stan mniej lub bardziej długotrwały, utrudniający wzajemne kontakty. Najczęściej awersja znika wraz z pełną dojrzałością płcić- wą, niekiedy jednak ślady jej zostają w ciągu całego życia i w różnych sytuacjach dają znać o sobie.

E. B. Hurlock (1965, s. 398) uważa, iż przyczyny tego zjawiska są natury zarówno fizjologicznej, jak i społecznej. Fizyczny przewrót, jaki się dokonuje u młodocianych, zwraca ich uwagę na anatomiczne i fizjologiczne różnice między płciami, a otrzymane wyjaśnienia na temat menstruacji, ciąży, porodu, chorób wenerycznych itp., udzielane zazwyczaj szeptem, a często w sposób niewłaściwy, stawiają całą dziedzinę stosunków między kobietą i mężczyzną w płaszczyźnie przeżyć przykrych, trudnych i wstydliwych.

Awersja względem osobników płci odmiennej jest wzmagana często przez tarcia rodzinne, np. nietolerancję ojca lub surowość matki, kłótnie między rodzicami lub rodzeństwem różnej płci. Znaczną rolę odgrywają powieści lub filmy o nieszczęśliwej miłości, o nieudanych małżeństwach oraz podobne sytuacje obserwowane w najbliższym otoczeniu. Silną awersję dziewcząt tłumaczy się często uprzywilejowaną pozycją chłopców – nie tylko mają oni o wiele więcej swobody, ale ich fizjologiczne przemiany nie demonstrują się w tak nieprzyjemny sposób jak u dziewcząt. Wydaje się, iż niepośledni wpływ mogą też odegrać wzorce społeczne, domagające się separacji płci i piętnujące wszelkie objawy zbliżenia. Widoczne to jest bardzo wyraźnie w środowiskach konserwatywnych, np. wiejskich lub małomiasteczkowych, gdzie zachowanie się młodocianych obojga płci podlega ścisłej kontroli społecznej (Łapińska, 1960).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.