Fachowy psycholog z Kraków. Sprawdzona pomoc psychologiczna w Krakowie.

ASPEKTY ANTROPOLOGICZNE I SOCJOLOGICZNE

Różne społeczeństwa w różny sposób rozwiązują problemy starości (34 – 38). Główne różnice między krajami słabo rozwiniętymi, o niższym poziomie techniki i kultury, a społeczeństwami, których struktura wewnętrzna jest bardziej złożona (jak np. kraje zachodnie), polegają na tym, że w krajach o niższym stopniu rozwoju liczba ludzi dożywających starości jest mniejsza i biologiczny proces starzenia się nie jest dobrze rozumiany. Ze względu na niski poziom opieki lekarskiej i oświaty sanitarnej w społeczeństwach prymitywnych, niewielu ludzi może dożyć późnej starości. Ponieważ na jednego pracującego członka społeczeństwa przypada mniejsza liczba ludzi starych, których trzeba utrzymywać, społeczne problemy starości są łatwiejsze do rozwiązania. Nie zostały zatem wytworzone formy instytucjonalne z tym związane, zaś ludzie starsi przejmują role nie wymagające sprawności fizycznej. Starość w społeczności pierwotnej jest okresem, w którym człowiek korzysta ze swego dorobku życiowego, posiada pewien prestiż i otaczany jest szacunkiem, jeżeli tylko ciężar utrzymania ludzi starszych nie jest odczuwany jako zbyt dotkliwy. Osobnicy, którzy w społeczeństwach prymitywnych dożywają późnego wieku, są w pewnym sensie ludźmi wybitnymi, wyróżniającymi się wśród innych i cieszą się szacunkiem nie tylko z powodu swego wieku. We współczesnych społeczeństwach zachodnich postępy medycyny i oświaty sanitarnej sprawiły, że wielu ludzi osiąga wiek, który nie pozwala już na wydajną użyteczną pracę, a nawet na utrzymanie siebie. Obciążają oni pracujących członków społeczeństwa. Rozwiązanie tego problemu wymaga istnienia wyspecjalizowanych instytucji, których celem jest zapewnienie zgodności i harmonii między potrzebami życiowymi ludzi starych a życiem innych członków społeczeństwa. Starość stała się jednym z poważnych problemów społecznych XX wieku.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.